Mijn oude hond kan niet meer in de auto springen. Wat nu?

“Kom maar...kom...ja, hup, ga d’r maar in...kom...”.

Het is bijna elke ochtend hetzelfde tafereel als ik met onze honden in het nabij gelegen natuurpark ga wandelen.
Een man probeert z’n hond de auto in te krijgen. Echt makkelijk gaat het niet.
Het portier staat open, maar in plaats van een enthousiaste sprong blijft de hond staan. Hij kijkt naar de achterbank. Kijkt naar z’n baasje, doet een halve poging, maar bedenkt zich.

Misschien herken je dit bij je eigen hond en denk je bij jezelf ‘wat nu?’
Hem erin tillen? Een loopplank kopen?

Misschien moet je je eerst afvragen waarom hij ineens niet meer in de auto wil springen.

Kan hij niet of wil hij niet?

Een oudere hond die niet meer in de auto springt, doet dat meestal niet uit koppigheid. Misschien heeft hij minder spierkracht dan vroeger. Misschien voelt hij zich onzeker bij het springen. Misschien doet het simpelweg pijn.

Minder graag in de auto springen wordt in veterinaire richtlijnen genoemd als een mogelijk vroeg signaal van artrose.
Ook moeite met traplopen, opstaan en spelen kunnen erop wijzen dat bewegen minder makkelijk of pijnlijk wordt.

Leeftijd kan een rol spelen, maar hoeft niet altijd de oorzaak te zijn.
Zeker wanneer je hond altijd probleemloos in de auto sprong en daar plotseling mee stopt, is het verstandig om goed te kijken of je ook andere veranderingen ziet.
Komt hij moeilijker overeind? Loopt hij anders? Wil hij minder ver wandelen? Heeft hij moeite met traplopen?

Bij plotselinge of duidelijke veranderingen of wanneer je hond pijn lijkt te hebben, is een bezoek aan de dierenarts de logische stap om te achterhalen wat er speelt.

Vooral eruit springen vraagt nogal wat

In de auto springen kost kracht. Je hond moet zich met zijn achterpoten afzetten om in één beweging de achterbak te bereiken. Als spieren en gewrichten ouder worden, kan dat steeds meer moeite kosten.

Maar ook uit de auto springen verdient aandacht. Misschien zelfs nog wel meer.
Naar beneden gaat tenslotte vanzelf, zou je denken. Alleen moet je hond bij het neerkomen zijn lichaamsgewicht in één klap opvangen.
Daarbij worden z’n gewrichten behoorlijk belast. Voor een jonge, fitte hond hoeft dat geen probleem te zijn, maar voor een oudere hond met artrose, stijve gewrichten of minder spierkracht kan zo'n landing een stuk minder prettig zijn.

Het verraderlijke is dat je hond misschien nog steeds zonder aarzelen uit de auto springt. Dat wil niet automatisch zeggen dat het ook verstandig is.
Zeker bij een hoge achterbak kan het zinvol zijn om niet te wachten tot springen zichtbaar problemen geeft.

Een loopplank kan dan zowel bij het instappen als uitstappen helpen om het hoogteverschil geleidelijk te overbruggen.

Dan til je hem toch even?

Dat wil ik eigenlijk nog eens tegen die man van hierboven zeggen. Maar ja, wie weet, heeft hij het aan z’n rug.
En bovendien, bij een hond van acht kilo is dat waarschijnlijk niet zo'n probleem.
Met zijn hond, een soort Dalmatiër, wordt het een ander verhaal.

Een grote hond dagelijks in en uit de auto tillen is niet altijd even praktisch. En als je hond pijn heeft, moet je bovendien oppassen dat je hem niet op een manier vasthoudt die onprettig voor hem is.

Voor grotere honden met mobiliteitsproblemen bestaan er ook speciale ondersteunende, tuigjes waarmee je ze bij het in- en uitstappen kunt helpen.

Heeft jouw hond duidelijke, lichamelijke problemen en wil je hem helpen bij het tillen, vraag je dierenarts of dierenfysiotherapeut dan gerust hoe je dat het beste kunt doen.

Je eigen rug moet tenslotte ook nog een tijdje mee.

Een loopplank kan uitkomst bieden

Een voor de hand liggende oplossing is een hondenloopplank.
In plaats van in één keer het hoogteverschil tussen straat en achterbak te overbruggen, kan je hond via een helling naar boven en beneden lopen.

Maar daarmee is nog niet iedere loopplank automatisch geschikt.
Een korte plank tegen een hoge achterbak levert bijvoorbeeld een behoorlijk steile helling op.
En een plank waarop je hond met zijn poten wegglijdt, lost het ene probleem op om er meteen een ander voor terug te geven.

Let dus in ieder geval op voldoende lengte, breedte, stabiliteit en grip. In dit artikel leg ik uit waar je op moet letten bij de aanschaf van een loopplank.

Verwacht niet dat je hond meteen denkt: wat handig!

Je hebt een prachtige loopplank gekocht. Je klapt hem uit, zet hem tegen de achterbak en kijkt tevreden naar je hond.

Zo jongen, probleem opgelost.

Je hond kijkt waarschijnlijk terug met een blik die iets anders zegt.

Voor een hond kan zo'n smalle, schuine plank in het begin vreemd of zelfs eng zijn.

Dat vonden onze beide Retrievers ook, toen we een uitklapbare loopplank hadden gekocht.
 “Wij op dat enge ding de auto in? No way!” leken ze te zeggen.
 Maar wat denk je? Na een half uurtje oefenen met snoepjes en enthousiaste aanmoedigingen lukte het. En nu lopen ze over de loopplank de auto in en uit alsof het de normaalste zaak van de wereld is.

Wat ik maar wil zeggen: ik zou je hond er niet op maandagochtend voor het eerst mee confronteren als je vijf minuten later bij de dierenarts moet zijn.
Laat hem er rustig aan wennen. Je kunt een nieuwe loopplank bijvoorbeeld eerst plat op de grond leggen en hem belonen wanneer hij er vrijwillig overheen loopt. Pas daarna kun je de helling geleidelijk vergroten.

Gewoon rustig oefenen.

Of is een opstapje voldoende?

Een loopplank is niet de enige mogelijkheid.

Bij een lage instap kan een stevig opstapje soms al voldoende zijn om het hoogteverschil kleiner te maken. Er bestaan ook speciale hondentrapjes voor de auto.

Welke oplossing het prettigst is, hangt af van je hond, zijn mobiliteit en de hoogte van de auto.

Bij een hond met gewrichtsproblemen zou ik niet zomaar aannemen dat een trapje altijd even geschikt is als een loopplank. Een trap vraagt immers nog steeds om afzonderlijke op- en afstapbewegingen. Twijfel je vanwege artrose of een ander lichamelijk probleem, overleg dan met je dierenarts of dierenfysiotherapeut.

Grip is minstens zo belangrijk

Stel dat je hond keurig via zijn nieuwe loopplank naar boven wandelt en vervolgens in de achterbak over een gladde kunststof vloer glijdt. Dan zijn we nog niet veel opgeschoten.
Kijk daarom naar het hele traject. Heeft de loopplank voldoende grip? En kan je hond eenmaal in de auto stevig staan? Een rubberen mat of andere antisliplaag in de achterbak kan al een simpele oplossing zijn.

Moet iedere oudere hond dan aan de loopplank?

Nee.
Als je hond nog gemakkelijk in en uit een lage auto komt en soepel beweegt, zie ik weinig reden om alleen vanwege zijn leeftijd onmiddellijk een loopplank aan te schaffen.

Maar kijk wel naar veranderingen.
Misschien springt hij nog steeds in de auto, maar aarzelt hij tegenwoordig eerst. Misschien heeft hij twee pogingen nodig. Of misschien lukt naar binnen springen nog prima, maar zie je dat de landing bij het uitstappen steeds minder soepel gaat.

Dat zijn signalen om in de gaten te houden.

Een hulpmiddel gebruiken betekent bovendien niet dat je hond ineens hulpbehoevend is geworden. Het kan er juist voor zorgen dat hij langer dingen kan blijven doen die hij leuk vindt.

Waar zou ik zelf op letten bij een loopplank?

Als ik een loopplank voor een oudere hond zou kopen, zou ik in ieder geval kijken naar:

• het maximale draaggewicht;
• de lengte van de plank;
• voldoende breedte;
• een goede antisliplaag;
• stabiliteit tijdens het gebruik;
• het gewicht van de plank zelf;
• het formaat wanneer hij is ingeklapt;
• of hij gemakkelijk in de auto past;
• of hij eenvoudig schoon te maken is;
• en, inmiddels een oude bekende: een goed retourbeleid.

Vooral dat gewicht van de plank zelf zou ik niet onderschatten.
Een fantastisch stabiele loopplank van twintig kilo waar je iedere keer een hernia van krijgt wanneer je hem uit de auto tilt, is misschien ook niet helemaal de bedoeling.
Overigens vind ik zelf een inklapbare loopplank prettiger dan een inschuifbare, omdat deze sneller gebruiksklaar is, maar dat is persoonlijk.

Eerst de hond, dan de oplossing

Kan je oudere hond niet meer gemakkelijk in de auto springen? Probeer dan eerst te achterhalen waarom.

Als pijn, artrose of een ander lichamelijk probleem meespeelt, is een loopplank slechts een hulpmiddel. Hij lost de oorzaak niet op.
Is springen simpelweg te zwaar of te belastend geworden, dan kan een goede loopplank of een stevig opstapje het leven wel een stuk makkelijker maken.

En misschien moeten we vooral afscheid nemen van het idee dat onze hond alles moet blijven doen zoals hij dat vijf jaar geleden deed.

Als hij via een loopplank nog steeds enthousiast in de auto stapt omdat hij weet dat jullie naar het bos gaan, lijkt me weinig verloren.

Bronnen

Voor meer achtergrondinformatie: AAHA Senior Care Guidelines, de COAST-richtlijnen voor artrose bij honden en VCA Animal Hospitals – Creating a Comfortable Home for Your Mobility Compromised Dog.